Nebe'
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ﴿١﴾
[کافران] دربارۀ چه چیزی از یکدیگر سؤال میکنند؟
—عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ﴿٢﴾
از خبری بزرگ.
—ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ﴿٣﴾
همان [خبری] که در مورد آن با هم اختلاف دارند.
—كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٤﴾
چنین نیست [که آنها میاندیشند]؛ به زودی خواهند دانست.
—ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٥﴾
باز هم چنین نیست؛ به زودی خواهند دانست.
—أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًا﴿٦﴾
آیا زمین را بستری [برای آسایش شما] قرار ندادیم؟
—وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًا﴿٧﴾
و کوهها را میخها[ی آن قرار ندادیم؟]
—وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًا﴿٨﴾
و شما را جفت [= نر و ماده] آفریدیم.
—وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا﴿٩﴾
و خواب شما را [مایۀ] آرامشتان قرار دادیم.
—وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًا﴿١٠﴾
و شب را پوششی [برایتان] قرار دادیم.
—وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا﴿١١﴾
و روز را [وسیلۀ] زندگی و [امرارِ معاش] قرار دادیم،
—وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا﴿١٢﴾
و بر فراز شما هفت [آسمان] محکم بنا کردیم،
—وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا﴿١٣﴾
و [خورشید را] چراغی درخشان [و روشناییبخش] آفریدیم،
—وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا﴿١٤﴾
و از ابرهای بارانزا، آبی فراوان فروفرستادیم
—لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا﴿١٥﴾
تا دانه و گیاه بسیار با آن برویانیم.
—وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا﴿١٦﴾
و باغهایی پردرخت [با آن پرورش دهیم].
—إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًا﴿١٧﴾
بیگمان، روز داورى [میان مخلوقات]، وعدهگاه [ما با شما] است.
—يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا﴿١٨﴾
روزی که در «صور» دمیده میشود و شما گروهگروه [به محشر] میآیید؛
—وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًا﴿١٩﴾
و آسمان گشوده میشود و به صورت درهای متعدد درمیآید؛
—وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا﴿٢٠﴾
و کوهها به حرکت درمیآید و به صورت سرابی میشود؛
—إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا﴿٢١﴾
و بیگمان، جهنم کمینگاهی است
—لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًا﴿٢٢﴾
[و] محل بازگشتی برای طغیانگران.
—لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًا﴿٢٣﴾
مدت زمانی بیپایان در آنجا میمانند.
—لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا﴿٢٤﴾
در آنجا نه [چیز] خنکی میچشند و نه آشامیدنی [گوارایی خواهند داشت].
—إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا﴿٢٥﴾
جز آبی سوزان و [مایعی که] چرک و خون [جهنمیان است].
—جَزَآءً وِفَاقًا﴿٢٦﴾
[این] کیفری است مناسب و درخور [گناهانشان]؛
—إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًا﴿٢٧﴾
همانا آنان از حساب [و کتاب روز قیامت] نمیترسیدند
—وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًا﴿٢٨﴾
و آیات ما را به شدت تکذیب کردند؛
—وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًا﴿٢٩﴾
و ما همه چیز را [در لوح محفوظ] شمارش و ثبت کردهایم.
—فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا﴿٣٠﴾
پس [کیفرِ اعمال خود را] بچشید که [چیزی] جز عذاب بر شما نمیافزاییم.
—إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا﴿٣١﴾
بیگمان، برای پرهیزگاران کامیابی [بزرگی] است.
—حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًا﴿٣٢﴾
باغهای [میوه] و تاکستانها.
—وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا﴿٣٣﴾
و حوریانی نوجوان و همسن و سال.
—وَكَأْسًا دِهَاقًا﴿٣٤﴾
و جامهایی لبریز و پیاپی [از شراب پاکیزۀ بهشت].
—لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا﴿٣٥﴾
در آنجا نه سخن بیهودهای میشنوند و نه دروغی.
—جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا﴿٣٦﴾
[این] پاداش، از جانب پروردگار توست، و عطایی از روی حساب
—رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا﴿٣٧﴾
[همان] پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آنهاست؛ [همان الله] رحمان [که] هیچ کس [در آن روز] یارای سخن گفتن با او را ندارد.
—يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا﴿٣٨﴾
روزی که روح [= جبرئیل] و فرشتگان به صف میایستند، [و] هیچ کس سخن نمیگوید، جز کسی که [الله] رحمان به او اجازه داده باشد و [او] سخن درست [و صواب] گوید.
—ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا﴿٣٩﴾
آن [روز]، روزِ حق است [و بدون تردید واقع میشود]؛ پس هر کس كه بخواهد، [میتواند] راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجوید.
—إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا﴿٤٠﴾
به راستی، ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم: روزی که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده است میبیند، و کافر میگوید: «ای کاش من خاک بودم [و برای حساب برانگیخته نمیشدم»]!
—