سوره الرحمن

ٱلرَّحْمَـٰنُ

[الله] رحمان

عَلَّمَ ٱلْقُرْءَانَ

قرآن را آموزش داد؛

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ

انسان را آفرید؛

عَلَّمَهُ ٱلْبَيَانَ

[و] به او سخن‌گفتن آموخت.

ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ

خورشید و ماه، با حسابی منظم [و دقیق] در گردِشَند؛

وَٱلنَّجْمُ وَٱلشَّجَرُ يَسْجُدَانِ

و گیاه و درخت [برایش] سجده می‌کنند.

وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلْمِيزَانَ

و آسمان را برافراشت و میزان [عدالت را در زمین] برقرار نمود.

أَلَّا تَطْغَوْا۟ فِى ٱلْمِيزَانِ

[ای مردم، چنین کرد] تا در وزن و پیمانه، [به یکدیگر] ستم نکنید؛

وَأَقِيمُوا۟ ٱلْوَزْنَ بِٱلْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا۟ ٱلْمِيزَانَ

و سنجش [حقوق دیگران] را به عدالت برآورد كنید و در سنجش [چیزی] مکاهید [و کم‌فروشی نکنید].

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟