Zilzâl
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا﴿١﴾
هنگامی که زمین با شدیدترین تکانهایش به لرزه درآید.
—وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا﴿٢﴾
و زمین بارهای سنگینش را بیرون ریزد.
—وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا﴿٣﴾
و انسان میگوید: «آن [= زمین] را چه شده است؟»
—يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا﴿٤﴾
در آن روز، [زمین] تمام خبرهایش را بازگو میکند؛
—بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا﴿٥﴾
زیرا که پروردگارت به او [چنین] وحی [و حکم] کرده است.
—يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ﴿٦﴾
در آن روز، مردم گروهگروه باز میگردند تا [نتیجۀ] اعمالشان به آنان نشان داده شود.
—فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ﴿٧﴾
آنگاه هر کس به اندازۀ ذرهای کار نیک انجام داده باشد، [پاداشِ] آن را میبیند؛
—وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ﴿٨﴾
و هر کس به اندازه ذرهای کار بد کرده باشد، [کیفرِ] آن را میبیند.
—