Annabi Musa da Juriya — Darasi na Ƙarfin Zuciya

Wani abu ya bambanta labarin Musa da duk labarai na manyan shugabanni: ya fara cikin raunin sosai — jariri a cikin kwando a kogin Nilu, ɗan marayu a siyasance, mai laifi mai gudu daga ƙasa.

Amma Kur'ani yana nuna yadda wannan raunin da kansa ya zama asalin ƙarfinsa.

Farkon da Ba Zai Yiwu

Mahaifiyar Musa ta sanya shi a cikin kwando sai ta aika shi a kan ruwa — domin ta cece shi daga kisan Fir'auna na masa'ar. Wannan ya nuna gwajin farko na imani: ta bar ɗanta a hannun Allah.

Kur'ani ya ce Allah ya yi wa zuciyarsa ƙarfi: "Kuma muka ƙarfafa zuciyar uwar Musa." (Kur'ani 28:10)

Wannan hoto yana nuna wani abu mai ban sha'awa: imani ba kawai ra'ayi ne a cikin kai ba — yana canza abin da mutum ke iya jurewa.

Girma a Gidan Makiya

Musa ya girma a gidan Fir'auna — mazauni na wanda ya yi umurnin a kashe shi. Wannan ta kai tsaye nuna yadda Allah ke shirya mutane ba ta hanyar sauƙi ba, amma ta hanyar da ba mu tsammani ba.

Yana da ilimi na fada. Yana da harshen Masar. Yana san yadda mulkin ke aiki. Duk wannan zai zama kayan aiki a hannunsa lokacin da zai fuskanci Fir'auna — ba a matsayin mai ƙasƙanci ba, amma a matsayin daidaito.

Kuskure da Nauyi

Musa ya kashe mutum ba da niyya ba — kawai ya yi ƙoƙarin dakatar da zalunci. Wannan kuskure ya canza rayuwarsa gaba ɗaya. Ya guji ƙasar shekaru goma.

Ba a ɓoye wannan kuskure a Kur'ani ba. A'a, ya zama wani ɓangare na labarin nasa.

Me wannan ke koyarwa? Cewa annabci — ko girma da gaskiya ta kowane iri — ba yana nufin cikakken mutum ba. Yana nufin mutum wanda ke amsawa da gaskiya ga kuskurensu, ya nemi gafara, ya ɗauki alhakin, ya ci gaba.

Tsuntsaye na Ruwa — Taro ta Allah

Bayan shekaru goma na kaucewa, Musa ya sami kansa a cikin hamada kusa da Dutsen Sinai. Ya ga wuta mai ƙuna amma ba ta ƙone ba.

"Ya Musa, ni ni Allah, Ubangijin duniya." (Kur'ani 28:30)

Wannan taro — wuta ta ban al'ajabi, murya daga cikin wuta, annabci — ba ya fito ne a cikin sauƙi. Ya zo bayan shekaru na rasa gida, na bauta, na kaɗaici.

Yawanci mafi girman haɗuwa ta ruhaniya suna zuwa bayan mafi girman wahala.

Juriya kan Fir'auna

Lokacin da Musa ya koma Masar ya fuskanci Fir'auna, ya gamu da ƙi da girman kai. Fir'auna ya kasance daya daga cikin mafi ƙarfin sarakuna na zamaninsa — mai soja, mai arziki, mai ikon kashewa.

Amma Musa ya iya tsayawa a gabansa ba tare da tsoro ba.

Daga ina wannan ƙarfin ya zo? Kur'ani ya ba da amsa a sarari: daga alaƙa ta kai tsaye da Allah. "Kada ku ji tsoro, Ni na ku ne, na ji." (Kur'ani 20:46)

Wannan ba magungunan tsoro ba ne. Shi ne sauyawa na asali — lokacin da ka san cewa fiye da ƙarfin ɗan adam yana goyon baya, tsoro ya zama ƙarami.

Bayan Wucewar Teku

Bayan mu'ujizar rabon teku, Isra'ilawa sun tsallake lafiya. Fir'auna da sojoji sunka nutse.

Amma labarin bai ƙare ba. Isra'ilawa sun yi gunaguni da yawa. Sun nuna rashin godiya. Sun tsoron abubuwa masu girma. Musa — wanda ya jagoranci mutane miliyan daga kulle — ya sha wahalar jagorancin rayuwa ta kullum.

Wannan shi ne wani abu mai ban sha'awa game da labarin Musa a Kur'ani: a ci nasara ɗaya, damuwa ta gaba za ta fito. Juriya ba lokaci ɗaya ba ne — ita tsari ne na rayuwa.

Labarin Musa da Duniya ta Zamani

A yau, da yawa daga cikinmu muna rayuwa tare da nauyin gwaji wanda ya shafi Musa: iyakantattun albarkatu, masu mulkin da ke damunmu, yanke shawarar da muke tuba a ciki.

Labarin Musa bai ce "duk zai zama mai sauƙi" ba. Yana cewa wahala ba ya nufin Allah ya ƙi ku. Wataƙila wahala ita ce hanya.

Kuma mafi muhimmanci: Musa ya ƙarfafa imani ta hanyar wahala — ba a maimakon wahala ba.