Âdiyât
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًا﴿١﴾
سوگند به اسبهای دونده که نفسزنان [به سوی میدان جهاد] پیش میروند.
—فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًا﴿٢﴾
و سوگند به اسبهایی که [با برخورد سُمهایشان به سنگها] جرقۀ [آتش] ایجاد میکنند.
—فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا﴿٣﴾
باز سوگند به اسبهایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش میبرند.
—فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا﴿٤﴾
و در آن هنگام گرد و غبار برمیانگیزند.
—فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا﴿٥﴾
آنگاه در دل [سپاه دشمن] میتازند.
—إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ﴿٦﴾
یقیناً انسان در برابر [نعمتهای] پروردگارش بسیار ناسپاس است،
—وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ﴿٧﴾
و بیگمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،
—وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ﴿٨﴾
و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.
—۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ﴿٩﴾
آیا او نمیداند که در آن روز، آنچه در گورهاست، [همه زنده و] برانگیخته میشوند؟
—وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ﴿١٠﴾
و آنچه در سینههاست [همه] آشکار میگردد.
—إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ﴿١١﴾
یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.
—