Kâria
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
ٱلْقَارِعَةُ﴿١﴾
[آن] فروکوبنده.
—مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٢﴾
[آن] فروکوبنده چیست؟
—وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٣﴾
و تو چه دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟
—يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ﴿٤﴾
روزی که مردم مانند پروانههای پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.
—وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ﴿٥﴾
و کوهها مانند پشم رنگینِ حلاجیشده خواهند شد.
—فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٦﴾
و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،
—فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٧﴾
[در بهشت،] در زندگی رضایتبخشی خواهد بود.
—وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٨﴾
و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،
—فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ﴿٩﴾
[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.
—وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ﴿١٠﴾
و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟
—نَارٌ حَامِيَةٌۢ﴿١١﴾
آتشی است سوزان [و شعلهور].
—