در حال بارگذاری...
100:6یقیناً انسان در برابر [نعمتهای] پروردگارش بسیار ناسپاس است،
100:7و بیگمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،
100:8و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.
100:9آیا او نمیداند که در آن روز، آنچه در گورهاست، [همه زنده و] برانگیخته میشوند؟
100:10و آنچه در سینههاست [همه] آشکار میگردد.
100:11یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.
101:1[آن] فروکوبنده.
101:2[آن] فروکوبنده چیست؟
101:3و تو چه دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟
101:4روزی که مردم مانند پروانههای پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.
101:5و کوهها مانند پشم رنگینِ حلاجیشده خواهند شد.
101:6و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،
101:7[در بهشت،] در زندگی رضایتبخشی خواهد بود.
101:8و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،
101:9[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.
101:10و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟
101:11آتشی است سوزان [و شعلهور].
102:1زیادهخواهی، شما را به خود مشغول [و از یادِ پروردگار غافل] ساخت
102:2تا [پایانِ] كارتان به گورستان رسید.
102:3هرگز چنین نیست [که شما میپندارید]؛ به زودی خواهید دانست.
102:4باز [هم] چنین نیست؛ به زودی خواهید دانست.
102:5چنین نیست [که شما گمان میکنید]؛ اگر به دانشِ یقینی [و تردیدناپذیر، حقیقتِ قیامت را] میدانستید، [از زیادهخواهی و افتخار به اموال و فرزندانتان دست برمیداشتید].
102:6سوگند که دوزخ را خواهید دید.
102:7باز هم سوگند که آن را با چشم یقین خواهید دید؛
102:8آنگاه قطعاً در آن روز، از [تمام] نعمتها بازخواست خواهید شد.