Duhâ
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلضُّحَىٰ﴿١﴾
سوگند به آغاز روز،
—وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿٢﴾
و سوگند به شب، هنگامی که آرام گیرد
—مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿٣﴾
[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و [بر تو] خشم نگرفته است.
—وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿٤﴾
و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.
—وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿٥﴾
و به زودی پروردگارت به تو [و امت تو آنقدر] عطا خواهد کرد که راضی گردی.
—أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿٦﴾
آیا تو را یتیم نیافت، و پناه داد؟
—وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿٧﴾
و تو را [راهنایافته و] سرگشته یافت، و هدایت کرد.
—وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت، و بینیاز نمود.
—فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿٩﴾
پس [تو نیز] یتیم را میازار،
—وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿١٠﴾
و [مستمندِ] نیازخواه را مران [و با او خشونت مکن]،
—وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿١١﴾
و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن [و سپاس گزار].
—