Kıyâme
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ﴿١﴾
به روز قیامت سوگند میخورم.
—وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ﴿٢﴾
و به نفسِ ملامتگر سوگند میخورم.
—أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ﴿٣﴾
آیا انسان میپندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوانهایش را جمع نخواهیم کرد؟
—بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ﴿٤﴾
آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.
—بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ﴿٥﴾
بلکه انسان میخواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.
—يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ﴿٦﴾
[از این رو] میپرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»
—فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ﴿٧﴾
هنگامی که چشم [وحشتزده و] خیره شود
—وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ﴿٨﴾
و ماه تیره [و بینور] گردد
—وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ﴿٩﴾
و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،
—يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ﴿١٠﴾
آن روز، انسان میگوید: «راهِ گریز کجاست؟»
—كَلَّا لَا وَزَرَ﴿١١﴾
هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.
—إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ﴿١٢﴾
آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.
—يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿١٣﴾
در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مىكنند.
—بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ﴿١٤﴾
بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.
—وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ﴿١٥﴾
اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.
—لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ﴿١٦﴾
[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.
—إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ﴿١٧﴾
مسلماً جمعآوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.
—فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ﴿١٨﴾
پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.
—ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ﴿١٩﴾
سپس بیانکردنش بر [عهدۀ] ماست.
—كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ﴿٢٠﴾
هرگز چنین نیست [که شما مشرکان میپندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید
—وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ﴿٢١﴾
و آخرت را رها میکنید.
—وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ﴿٢٢﴾
آن روز، [اهل ایمان دارای] چهرههایی تازه [و شاداب] هستند.
—إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ﴿٢٣﴾
به سوی پروردگارشان مینگرند.
—وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ﴿٢٤﴾
و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهرههایی عبوس [و درهمکشیده] هستند.
—تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ﴿٢٥﴾
زیرا یقین دارند که آسیبی کمرشکن به آنها میرسد.
—كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ﴿٢٦﴾
آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.
—وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ﴿٢٧﴾
و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].
—وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ﴿٢٨﴾
و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.
—وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿٢٩﴾
و [کار بالا گیرد و] ساقها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.
—إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ﴿٣٠﴾
در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.
—فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿٣١﴾
[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛
—وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿٣٢﴾
بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.
—ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿٣٣﴾
سپس خرامان به سوی خانوادهاش بازگشت.
—أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿٣٤﴾
وای بر تو! پس وای بر تو!
—ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ﴿٣٥﴾
باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!
—أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿٣٦﴾
آیا انسان گمان میکند که [بیهدف و بدون حساب و جزا] به خود رها میشود؟
—أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ﴿٣٧﴾
آیا [او] نطفهای از منی نبود که [در رحم] ریخته میشود؟
—ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٣٨﴾
سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،
—فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿٣٩﴾
سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.
—أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ﴿٤٠﴾
آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟
—