Hâkka
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
ٱلْحَآقَّةُ﴿١﴾
[روزِ] واقعشدنیِ [رستاخیز]
—مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿٢﴾
آن واقعشدنی چیست؟
—وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿٣﴾
و تو چه دانی آن واقعشدنی چیست [و چگونه است]؟
—كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ﴿٤﴾
[قوم] ثمود و [قوم] عاد، [قیامتِ] درهمکوبنده را تکذیب کردند.
—فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ﴿٥﴾
و اما [قوم] ثمود، به بانگِ سهمگین هلاک شدند.
—وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ﴿٦﴾
و اما [قوم] عاد، با تندبادی سرکش و سرد به هلاکت رسیدند.
—سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ﴿٧﴾
[الله] هفت شب و هشت روز پیاپی آن [عذاب] را بر آنها مسلط نمود؛ پس [اگر آنجا بودی، آن] قوم را [در اثرِ آن تندباد،] مانند تنههای پوسیده و توخالی درختان خرما، بر زمینافتاده [و هلاکشده] میدیدی.
—فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ﴿٨﴾
آیا کسی از آنها را میبینی که باقی مانده باشد؟
—وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ﴿٩﴾
و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم] شهرهای ویران شده [= قوم لوط،] مرتکب گناهان [بزرگ] شدند.
—فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً﴿١٠﴾
آنها از [فرمان] فرستادۀ پروردگارشان سرپیچی کردند، آنگاه [الله] آنان را به عذاب بینهایت سختی گرفتار کرد.
—إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ﴿١١﴾
هنگامی که آب طغیان کرد، ما شما را در کشتی سوار کردیم،
—لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ﴿١٢﴾
تا پندی برای شما قرار دهیم و گوشهای شنوا آن را بشنوند و به یاد بسپارند.
—فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌ وَٰحِدَةٌ﴿١٣﴾
آنگاه که یک بار در صور دمیده شود،
—وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً﴿١٤﴾
و زمین و کوهها از جا کنده شده و یکباره درهمکوبیده [و متلاشی] شوند.
—فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ﴿١٥﴾
در آن روز، واقعۀ [عظیمِ] قیامت به وقوع میپیوندد
—وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ﴿١٦﴾
و آسمان شکافته میشود و در آن روز، سست میگردد [و فرو میریزد].
—وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَـٰنِيَةٌ﴿١٧﴾
و فرشتگان بر کنارههای آن [= آسمان] قرار میگیرند؛ و آن روز، هشت [فرشته] عرش پروردگارت را بر سرِ خود حمل میکنند.
—يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌ﴿١٨﴾
در آن روز، شما [همگی برای حسابرسی، به پیشگاه الله] عرضه میشوید و هیچ چیز از [کارهای] شما پنهان نخواهد ماند.
—فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ﴿١٩﴾
اما کسی که نامۀ [اعمالش] را به دست راستش دهند، میگوید: «بیایید نامۀ [اعمال] مرا بخوانید.
—إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ﴿٢٠﴾
من یقین داشتم که با حساب [اعمال] خود مواجه خواهم شد».
—فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٢١﴾
پس او در یک زندگی پسندیده [و رضایتبخش] خواهد بود؛
—فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ﴿٢٢﴾
در بهشتی برین
—قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ﴿٢٣﴾
که میوههایش [برای چیدن] در دسترس است.
—كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ﴿٢٤﴾
[و به آنها گفته میشود: «به [پاداش] آنچه در ایام گذشته پیش فرستادهاید، بخورید و بیاشامید؛ گوارایتان باد».
—وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ﴿٢٥﴾
و اما کسی که نامۀ [اعمالش] را به دست چپش دهند، میگوید: «ای کاش هرگز نامه[ی اعمالم] را به من نمیدادند،
—وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ﴿٢٦﴾
و نمیدانستم حسابم چیست!
—يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ﴿٢٧﴾
ای کاش [با مرگ،] همه چیز تمام میشد [و پایان کار بود]!
—مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ﴿٢٨﴾
مال و داراییام مرا بینیاز نکرد [و سودی نبخشید].
—هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ﴿٢٩﴾
قدرت و فرمانرواییام [نیز] از [دست] من رفت [و به کلی نابود شد]».
—خُذُوهُ فَغُلُّوهُ﴿٣٠﴾
[به فرشتگان گفته میشود:] «او را بگیرید و در بند و زنجیر کنید.
—ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ﴿٣١﴾
سپس او را به [آتش] دوزخ بیفکنید.
—ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَٱسْلُكُوهُ﴿٣٢﴾
آنگاه وی را در زنجیری ببندید که طولش هفتاد ذِراع است.
—إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ﴿٣٣﴾
بیگمان، او هرگز به الله بزرگ ایمان نمیآورد،
—وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿٣٤﴾
و هرگز [مردم را] بر اطعام بینوا[یان] تشویق نمیکرد.
—فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌ﴿٣٥﴾
بنابر این، امروز دوست صمیمی [و مهربانی] در اینجا ندارد [که یاریاش کند]،
—وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ﴿٣٦﴾
و غذایی جز چرک و خون [جهنمیان] ندارد؛
—لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ﴿٣٧﴾
[غذایی که] جز گناهکاران آن را نمیخورند».
—فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ﴿٣٨﴾
سوگند به آنچه میبینید
—وَمَا لَا تُبْصِرُونَ﴿٣٩﴾
و به آنچه نمیبینید.
—إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ﴿٤٠﴾
بیتردید، این [قرآن، سخن الله است که ابلاغش به پیامبر، بر عهدۀ] فرستادهای بزرگوار [=جبرئیل] است.
—وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ﴿٤١﴾
و اینها گفتار شاعری نیست؛ [اما شما کافران] کمتر ایمان میآورید.
—وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ﴿٤٢﴾
و [نیز] گفتار کاهنی نیست؛ [اما شما] کمتر پند میگیرید.
—تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿٤٣﴾
[این قرآن،] از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.
—وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ﴿٤٤﴾
اگر [پیامبر] سخنانی [به دروغ] بر ما میبست،
—لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ﴿٤٥﴾
مسلّماً ما دست راست او را میگرفتیم،
—ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ﴿٤٦﴾
سپس [شاه]رگِ قلبش را قطع میکردیم،
—فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ﴿٤٧﴾
و هیچیک از شما نمیتوانست مانع [عذابِ] او گردد.
—وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ﴿٤٨﴾
یقیناً این [قرآن،] پند و تذکری برای پرهیزگاران است.
—وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ﴿٤٩﴾
و ما یقیناً میدانیم که برخی از شما، تکذیبکنندگان [این کلام الهی] هستید.
—وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿٥٠﴾
و همانا این [قرآن،] بر کافران مایۀ حسرت و ندامت است.
—